تبلیغات
به وبلاگ مهدی جلیلی خوش آمدید - امام زمان(عج) آگاه بر اعمال
به وبلاگ مهدی جلیلی خوش آمدید
پنجشنبه 21 فروردین 1393 :: نویسنده : مهدی جلیلی


اگرانسان درمحضرامام زمان(عج)فلان گناه راانجام دهد، آن چنان متعفن می شود که اهل جهنم هم در عذابند. ولی در این دنیا، جز خواص این ادراکات را ندارند. بعضی از خواص این گونه اند و چشم دیگری دارند. یعنی حساب آن ها جداست. سخن این است که وقتی ملک اینطور بر باطن آدم محیط است، امام عصر که پیداست غیبتی ندارد و سر و نهان انسان بر او آشکار است.


اگر انسان امام زمان را این گونه شناخت این معرفت نسبت به امام زمان موجب می شود در همه احوال، خودش را در محضر ایشان ببیند. چنین انسانی این فاصله بین غیبت و حضور را برداشته و در همه احوال در محضر معصوم است. او غیبتی برای معصوم نمی بیند. پیداست که این انسان همواره بهره مند است.

از رسول گرامی اسلام نقل شده که گروهی خدمت رسول گرامی اسلام می آمدند و عرض می کردند: حالتی در ماست که می ترسیم نفاق باشد. وقتی در محضر شما هستیم، حال خوشی داریم و متوجه ایم از خدا غافل نیستیم، ولی از محضر شما که بیرون می رویم و با خانواده رو به رو می شویم این حالت ها از دستمان می رود آیا این نفاق نیست؟ حضرت فرمودند: نه این نفاق نیست. ولی هشداری دادند و فرمودند: «ذَلِكَ مِنْ خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ» صدای پای شیطان به گوش می رسد.

بعد حضرت جمله ای فرمودند: اگر می توانستید حالت قلبی خودتان را همیشه یکسان نگه دارید، چه در محضر ما چه جدای از ما، ملائکه با شما مصافحه می کردند؛ یعنی آن ها را لمس می کردید و حضور آن ها را احساس می کردید.

اگر انسان علی الدوام درک محضر معصوم را داشته باشد و خود را در محضر او ببیند، حالتش یکسان است. اگر انسان در مجلس سیدالشهداء حضور پیدا می کند، همنشین با ملائکه است، ملائکه بالشان را زیر پای او پهن می کنند مادامی که در مجلس سیدالشهداست. متوجه است، ولی همین که بیرون رفت حالش تغییر می کند.

منتظر واقعی

انسانی به معرفت می رسد که غیبت برای او عین حضور است کسی که به این منزلت می رسد برای او غیبت و حضور فاصله ای ندارد. هر چه باید در زمان حضور انجام بدهد، در زمان غیبت هم انجام می دهد.

بنابراین، شاید یکی از معانی این روایت شریف این باشد که اهل زمان غیبت، سرآمد مردمند، چرا؟ بخاطر اینکه به معرفتی دست یافته اند که برای آن ها غیبت مانند مشاهده است و تفاوتی بین غیبت و حضور نیست. درست مثل زمان حضور که سرباز است، در دوره غیبت هم سرباز است. اگر انسان در دوره غیبت هم مانند حضور رفتار کرد، وظیفه اش را انجام داده است.

اگر ما در کنار سیدالشهداء بودیم چه می کردیم؟ الان هم که در کنار امام زمان هستیم، همان رسالت ها را داریم. آیا معنی دارد که انسان در زمان سیدالشهداء باشد ایشان را تنها بگذارد؟ در عصر غیبت که ادامه عاشوراست چه فرقی بین امام زمان و سیدالشهداء هست؟ چه فرقی است بین غیبت و حضور؟

تمام سرمایه انسان باید خرج امام زمان بشود. اگر انسان همّ و غمش امام زمان و ولیّ خدا نبود و  اهداف دیگری داشت، امام زمان تنها می شود. مگر سیدالشهداء چگونه تنها شد؟ علت تنهایی سیدالشهداء همین بود که همه در فکر کار خودشان بودند؛ یکی در فکر عبادتش بود، یکی در فکر محراب و مسجدش بود، دیگری در فکر زن و بچه اش بود و... این توجه ها و اشتغال ها موجب شده بود که امام حسین تنها بماند.

با سواد شدن، مجتهد شدن، پزشک شدن، زندگی خوب داشتن، اگر این ها ذهن ما را به خودش مشغول کرد، موجب تنها شدن امام زمان می شود. سبب می شود تا یاوری نباشد و امام زمان تنها بماند.

مردم زمان غیبت، سرآمد امت ها

امام سجاد فرموده اند: مردم عصر غیبت، یعنی کسانی که در دوران غیبت امام زمان زندگی می کنند سرآمد مردم همه دوران ها هستند. بعد صفتی را برای آن ها ذکر می کنند که از این صفت معلوم می شود هر کس دارای این صفت باشد سرآمد همه مردم است. از این کلام نورانی می توان فهمید که به دست آوردن این صفت، فضیلتش از درک امام زمان(ع) و مصاحبت با آن حضرت بدون داشتن این صفت، بیشتر است.

حضرت فرمودند: مردم زمان غیبت سرآمد همه مردمند؛ چرا؟ «لِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَى ذِكْرُهُ أَعْطَاهُمْ مِنَ الْعُقُولِ وَ الْأَفْهَامِ وَ الْمَعْرِفَةِ مَا صَارَتْ بِهِ الْغَیْبَةُ عِنْدَهُمْ بِمَنْزِلَةِ الْمُشَاهَدَةِ وَ جَعَلَهُمْ فِی ذَلِكَ الزَّمَانِ بِمَنْزِلَةِ الْمُجَاهِدِینَ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ بِالسَّیْفِ أُولَئِكَ الْمُخْلَصُونَ حَقّاً وَ شِیعَتُنَا صِدْقاً وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِینِ اللَّهِ سِرّاً وَ جَهْراً» چون خدای متعال به آن ها «عقل»، «فهم» و «معرفت»ی داده که در سایه این سه چیز، غیبت برای آن ها مثل مشاهده است.

اگر معرفت انسان نسبت به امام طوری باشد که در همه احوال او را ناظر ببیند، در بهره بردن از امام هم خود را به زمان و مکان خاصی مقید نمی بیند و در همه حالات، امکان ارتباط با امام و بهره مندی از ایشان برایش وجود دارد. این افضل از حضور جسمانی در نزد امام است. در محضر معصوم بودن و خود را دائم در آن مقام دیدن افضل از حضور جسمانی است.

انسان باید به معرفتی برسد که برای او غائب بودن امام یا حاضر بودن امام تفاوت نکند. این معرفت یعنی چه؟ معرفت انسان نسبت به امام متفاوت است گاهی انسان ادراکش از امام به گونه ای است که اگر در محضر او باشد و در کنار امام نشسته باشد، از او بهره مند می شود و او را حاضر می بیند. خودش را در محضر او می بیند و مراعات امام را می کند. ولی همینکه از نظر ظاهری از محضر امام غائب شد و در مجلس حضرت نبود، دیگر خود را کنار حضرت نمی بیند. پس بهره او از امام، فقط زمانی است که در کنار امام نشسته. همین که غائب می شود، همه چیز را فراموش می کند.
منابع

. الكافی/شیخ کلینی/7/441/باب ما لا یلزم من الأیمان و النذور ...ص:439

. الإحتجاج على أهل اللجاج/احمدبن علی طبرسی/ج 2/318/ احتجاجه ع فی أشیاء شتى من علوم الدین و ذكر طرف من مواعظه البلیغة ..... ص : 312






نوع مطلب : مذهبی ودینی، اطلاع رسانی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


درباره وبلاگ

برای همشهریان عزیز و تمام مردم شریف ایران،باشدکه در حدتوان بتوانم در بیان معارف و فرهنگ غنی اسلامی و فضایل ائمه معصومین (ع) قدمی برداشته باشم به امیدانتظار کسیکه جهان را پر از عدل و داد کند. اللهم عجل لولیک الفرج
مدیر وبلاگ : مهدی جلیلی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :